ik heb getracht
een brug te bouwen
tussen jou en jou
en jou en mij
maar terwijl
ik aan het
bouwen was
werd de overkant
steeds verder
en de pijlers
van de brug
storten in
en door mijn
tranen werd
de rivier
nog dieper
en toen opeens
wist ik het
die brug moeten
we samen bouwen
hoeveel woorden zijn er nodig?
hoeveel tranen zijn er nodig?
hoeveel verdriet kan een
mens hebben, hoeveel
verdriet kan ik nog hebben?
waarom schieten mijn
woorden tekort?
waarom is mijn verdriet
nog niet genoeg?
tot mijn woorden
er niet meer zijn?
en mijn tranen
opgedroogd zijn?
als we nu eens proberen
eerlijk te zijn
open te zijn
goed te zijn
ik voor jou
en jij voor mij
niet meteen te wijzen
de ander de schuld
te geven, weglopen
voor je eigen fouten
kijken naar jezelf,
ik kijk niet naar jou
en jij niet naar mij
dan pas kan het
een begin zijn
van vrede, menselijkheid
van liefde en warmte
in jou en mijn hart
Powered by WordPress